Gezicht van de maand

Vacccinatieslachtoffers zijn geen statistieken. Het zijn mensen van vlees en bloed, kinderen, broers of zussen, partners...

Ze hadden een gezond verleden, plannen, dromen. Aan die dromen kwam abrupt een einde...

Het "gezicht van de maand" vertelt elke maand het concrete, trieste verhaal van zo'n slachtoffer.

Ian larsen Gromowski was het tweede kind van Scott en Deanna uit Wisconsin, USA. Ian werd geboren op 25 juni 2007. Meteen was er al een probleem met het inademen van meconium (stoelgang), maar dat werd snel opgelost.

Op dag 7, net voor hij het ziekenhuis mocht verlaten, werd Ian ingeënt tegen hepatitis B. Nog dezelfde avond kreeg hij een ernstige allergische uitslag (rash). De dokters beweerden met grote stelligheid dat dit onmogelijk aan het vaccin kon te wijten zijn. Het verplichte inlichtingenblad dat wettelijk gezien aan ouders moet overhandigd worden voor de inenting, en waarin ernstige allergische reacties vermeld staan, hadden ze nooit te zien gekregen. Nochtans meldde één van de dokters de reactie bij VAERS, het monitoring systeem voor nevenwerkingen van vaccins. Ze wou er zelfs een case studie over publiceren, maar de directie van het ziekenhuis verbood dat ! Elke keer dat de ouders bij de dokters wezen op de rol van het vaccin als oorzaak van de problemen werden ze afgewimpeld. "Onmogelijk ! ", zo klonk het telkens weer. Pas na het overlijden van Ian vroegen de ouders de dokters om bij de overheid te informeren of er soortgelijke gevallen bekend waren. Tot ieders verbazing liet het CDC weten dat er "ettelijke" gevallen genoteerd waren, precies zoals dat van Ian, van kinderen die binnen de 24 uur reageerden op hun hepatitis spuit en vervolgens overleden. En die cijfers gaan enkel nog maar over de gevallen die spontaan gemeld werden. Hoeveel lotgenoten werden nooit in de statistieken opgenomen?

Dag 8: de reactie bij Ian was razendsnel. Op enkele uren tijd zakten zijn bloedplaatjes van 248 000 naar 131 000; hij kreeg een uitslag (rash), kreeg stuipen, werd prikkelbaar en weende non-stop.

Op dag 9 werd hij steeds zieker. De bloedplaatjes bleven zakken. Hij weigerde de borstvoeding, kreeg ademhalingsproblemen, bleef extreem prikkelbaar en huilde onafgebroken.

Dag 11: een dokter vertelde dat hij dacht dat Ian een virale infectie had; de bloedplaatjes waren gezakt naar 7 000 (normaal tussen 200 000 en 300 000), en de dokter vertelde dat de overlevingskansen wellicht 50/50 waren. Het was mogelijk dat Ian zou doodbloeden. Hij werd in een isolatiekamer ondergebracht.

Dag 12-15: Ian deed herhaaldelijk een ademhalingsstilstand. Uiteindelijk moest hij kunstmatig beademd worden. Hij zat vol vochtophopingen.

Dag 16: Ian werd overgebracht naar een ander ziekenhuis, op gevaar van zijn leven.

Dag 17: Ian krijgt alle specialisten van het hele ziekenhuis over zich heen. 4 maal per dag krijgt hij een transfusie. De meest extravagante diagnoses worden onderzocht, alles behalve een verband met het hepatitis vaccin.

Dag 30: Ian krijgt een buisje ingeplant in de buik voor peritoneale dialyse om het overtollige vocht te helpen verwijderen en zijn falende nieren te ontlasten.

Dag 31-36: de dialyse had succes, de nieren begonnen terug te werken. Maar nu bleek de lever heel fel gezwollen. Op verzoek van de ouders werd alle medicatie, die langzaam zijn lichaampje sloopte, gestopt, behalve de pijnstillers. Ian werd langzaam beter. Hij opende zijn ogen en begon te bewegen.

Dag 37-46: na de derde beenmergpunctie kreeg Ian antibiotica waarvoor hij allergisch was. Daarna ging het steil bergaf met hem. Hij had quasi geen witte bloedcellen meer, en was dus extreem onderhevig aan infecties. De laatste beenmergpunctie had uitgewezen dat Ian helemaal geen witte of rode bloedcellen of bloedplaatjes meer aanmaakte. Een beenmergtransplantatie werd gepland, maar zijn zuurstofverzadiging daalde drastisch tot 60%.

Dag 47: Ian overlijdt om 1 uur ‘s nachts.

Dit gruwelverhaal werd wereldkundig gemaakt door de moed van beide ouders. Ze hebben hun moed bijeen geraapt in de hoop dat andere mensen er zouden van leren.

Hoe zit het met de honderden andere slachtoffers die niet op het internet terug te vinden zijn? Hoe zit het met de slachtoffers in Vlaanderen die gewoon verdwenen zijn in de anonimiteit? Is het mogelijk dat dit verhaal ook hun getuigenissen boven water haalt, en dat andere ouders op basis hiervan hun kinderen beter kunnen beschermen tegen dergelijke gruwelverhalen? We kunnen het alleen maar van harte hopen.

Zie ook: http://iansvoice.org/default.aspx

Ian