Chloordioxide

Het sprookje dat er geen werkzaam medicijn bestaat tegen een corona-infectie hebben we al eerder weerlegd.  Een van de mogelijk alternatieven die daarbij vermeld worden is het gebruik van Chloordioxide.

De ontsmettende waarde van chloordioxide wordt erkend door het gebruik ervan bij het ontsmetten van waterleidingen in ziekenhuizen (Vlaams infectieziektenbulletin Nr. 2014/5).  Maar is het product ook geschikt voor inwendig gebruik?

Een Amerikaanse studie (1982) (a) toonde alvast aan dat de inname via de mond van chloor in een concentratie van 5mg/liter geen beduidende nadelige gevolgen had voor de gezondheid.

Andere onderzoekers vonden dat chloordioxide in drinkwater met een maximum dosis van 0,45 mg/liter geen andere nadelen had dan een lichte irritatie van de mondslijmvliezen.

Intraveneuze toediening (via de ader)

Een uiterst positieve ervaring werd gemaakt met intraveneuze toediening van chloordioxide.  In Ecuador werd deze behandeling door Andreas Kalcker ingezet bij ruim 100 besmette covidpatiënten, en men stelde in 100% van de gevallen een genezing vast binnen de 4 dagen!  Deze aanpak is “alternatief” en komt dus in klassieke kringen niet in aanmerking.  Men laat nog liever de patiënten sterven dan deze kans aan te grijpen.  Nochtans heeft chloordioxide twee gigantische troeven voor de behandeling: ten eerste brengt het grote hoeveelheden zuurstof ter beschikking van de bloedcellen en herstelt het het vermogen van hemoglobine om dit zuurstof te transporteren, en ten tweede het vernietigt het virus.

Meer  info hier .

Orale toediening (via de mond)

Ook in de USA bestudeert men het potentieel van deze behandeling, zij het dan via orale toediening van het product in plaats van intraveneus (via een ader).  De Genesis Foundation voert het onderzoek uit op 20 patiënten, onder toezicht van de US National Library of Medicine.  De titel van het onderzoek luidt ‘Determination of the Effectiveness of Oral Chlorine Dioxide in the Treatment of COVID 19’.  10 ml van een 3.000 ppm oplossing worden toegevoegd aan 1 liter water; om het uur neemt de patiënt hiervan een deel in, verdeeld over 8 tot 12 dosissen, tot de hele liter op is.  Deze behandeling wordt dagelijks herhaald gedurende een maand.

De studie werd afgerond op 1 juni, maar tot op heden (eind juli) zijn er nog geen resultaten gepubliceerd.

Een goede beschrijving van de therapeutische mogelijkheden van chloordioxide (ClO2) wordt gegeven op Medcrave .

ClO2 voorziet de bloedbaan van actieve zuurstofmoleculen (vrije radicalen) die een belangrijke rol spelen bij het bestrijden van ongewenste virussen en bacteriën.  Er zijn vier verschillende mechanismen waarmee ClO2 virussen bestrijdt: (b)

1. Oxidatie van het eiwitkapsel rondom het virus waardoor het gaat zwellen als een spons en kapot gaat;

2. Een van de twee zuurstofatomen bindt zich aan een specifiek onderdeel van het genetisch materiaal van het virus (guanine) en belet daardoor dat het virus zich nog verder kan vermenigvuldigen.  ClO2 kan ook aanleiding geven tot de vorming van ozon (O3) dat eveneens het DNA of RNA van het virus op zeer korte tijd inactiveert.

3. Virussen beschermen zich door een stukje celwand van de cel waarin ze ontstaan zijn als een mantel om zich heen te plooien.  ClO2 kan de vetzuren in deze beschermende mantel vernietigen.  Het ‘naakte’ virus wordt daardoor veel kwetsbaarder en kan zich ook amper nog hechten aan andere cellen om zich te vermenigvuldigen.

4. Ook de suikerketens (polysacchariden) op de oppervlakte van een virus kunnen door zuurstof (oxidatie) onklaar gemaakt worden. Daardoor verliest het virus het vermogen om zich te binden aan de specifieke cellen die het moet infecteren om zich te kunnen vermenigvuldigen. 

Schimmels voelen zich ook het lekkerst in een zuurstofarme omgeving.  De blootstelling aan grote hoeveelheden zuurstof in contact met chloordioxide vernietigt de schimmel.  Een bekende schimmel die de duimen moet leggen bij contact met ClO2 is Candida albicans.  Deze schimmel kan bij mensen zowel de darm infecteren als de huid en nagels.  

ClO2 beschermt tegen infecties met Legionella en Listeria, Staphylococcus aureus, pseudomonas, candida albicans, en polio. 

Net als waterstofperoxide, beter bekend als zuurstofwater, kan chloordioxide gebruikt worden voor het ontsmetten van wonden.

Behalve bij infecties wordt chloordioxide ook aangewend bij de behandeling van kanker.  Wellicht berust dit op de omzetting van ClO2 tot ozon (O3) waarvan bekend is dat het de groei van tumoren afremt.

Ook bij autisme blijkt het product nuttige diensten te kunnen bewijzen.  De reden waarom is me tot nog toe onbekend.

BEHANDELING

Er zijn verschillende behandelingsschema’s in omloop.  Een ervan werd hierboven reeds beschreven.  Een andere mogelijkheid is de combinatie van:

- Natriumchloriet intraveneus 10 cc in 100 cc zoutoplossing, intraveneus; 

- Natriumchloriet 10 druppels onder de tong, twee maal per dag;

- thymus extract intramusculair, 1x per week;

- 15 gram vitamine C via infuus.

Dit schema geeft blijkbaar merkbare beterschap na 3 dagen, met 90% vermindering van de infectie na 35 dagen.

Bronnen:

a) Lubbers, J.R.; Chauan S.; Bianchine, J.R.; Controlled clinical evaluations of chlorine dioxide, chlorite and Chlorite in Man.  Environmental Health Perspectives, 1982, 46:57-62

b) Robert O Young; Chlorine Dioxide (CLO2) As a Non-Toxic Antimicrobial Agent for Virus, Bacteria and Yeast (Candida Albicans) International Journal of Vaccines and Vaccination, Volume 2 Issue 6 - 2016