Grootschalig gesjoemel met cijfers

Begin oktober is het volop tromgeroffel in de media over de dramatisch toenemende coronacijfers.  Cijfers die nieuwe, draconische maatregelen moeten verantwoorden.  Maar hoe betrouwbaar zijn die cijfers op de manier waarop ze gepresenteerd worden? Absoluut niet, zo blijkt.

De eerste grove misleiding is dat in de media de absolute besmettingscijfers worden weergegeven.  Dat wil dus zeggen: het aantal positieve testen.  Dit is een grove misleiding omdat die absolute cijfers eigenlijk niks zeggen.  Enkel de verhouding tussen het aantal positieve testen en het aantal afgenomen testen kan iets zeggen over een toe- of afname van de besmettingsgraad van de bevolking.  Maar dat gebeurt niet, de testcijfers worden niet weergegeven.  Uiteraard worden er meer personen positief getest wanneer er meer testen worden afgenomen.  En dat is nu precies wat er aan de hand is.  En neen, dit is geen vage veronderstelling, dit blijkt zonneklaar uit de objectieve cijfers.

De Duitse professor Harald Walach heeft het voor ons precies uitgevlooid.  Hij baseerde zich op de cijfers van Worldometers, een neutrale internationale statistische databank.  Wanneer Walach de cijfers vergeleek tussen 15 augustus en 25 september dan bleek dat de besmettingsgraad niet was toegenomen, algemeen vrij stabiel was, en in sommige landen zelfs was afgenomen.  Maar nogmaals: dan moet men de enige juiste verhouding nemen, namelijk die tussen het aantal positieve gevallen en het aantal uitgevoerde testen.  In de meeste landen was er inderdaad een toename van het aantal absolute positieve gevallen, maar een even grote toename van het aantal testen.  Als je die twee met mekaar vergelijkt zie je zelfs een daling van de besmettingsgraad in de meeste landen.  Enkel in Oostenrijk is er een duidelijke toename te zien.  Beste leerling van de klas is, jawel, het verguisde Zweden waar een duidelijke AFNAME wordt vastgesteld (zie afbeelding).  Zweden dat nooit een lockdown heeft ingesteld.  Zweden dat de horeca en de handel heeft gespaard.  Zweden dat zijn economie op peil heeft weten te houden tijdens de hele crisis.  Dat Zweden doet het stukken beter dan wij.  Waarom?  Wellicht omdat de angst en de stress onder de bevolking, als ziekmakende factoren, onder controle bleven.  En omdat er zich door de gekozen aanpak groepsimmuniteit heeft ontwikkeld!

Het feit dat onze wetenschappers de cijfers op een fundamenteel verkeerde manier voorstellen doet vragen rijzen rond hun bedoelingen.  Walach stelt het eenvoudig aldus: ofwel liegen ze, ofwel zijn ze niet bevoegd om op een correcte manier informatie over de epidemie met de bevolking te delen.

Ook de pers treft hier schuld. In plaats van als papegaaien de wetenschappers vrij spel te geven zouden zij als eersten moeten checken of de voorgeschotelde informatie correct is.  Zeker gezien de enorme impact op het psychisch welzijn van de bevolking.  Die kritische houding ontbreekt echter totaal, en de gevolgen voor het welbevinden van de mensen zijn enorm.

 

Een andere manifeste fraude zijn de cijfers rond coronadoden.  We hebben weet van een aantal gevallen die als coronadode de statistieken zijn ingegaan terwijl de doodsoorzaak totaal niets met corona te maken had.  Een enkel concreet voorbeeld: iemand loopt een ernstig hoofdletsel op, en sterft in het ziekenhuis.  De overlijdensakte vermeldt als doodsoorzaak: corona!

Bij navraag in het ziekenhuis over deze “vergissing” krijgt de familie botweg te horen dat de administratie onder druk staat om dit te doen omdat het ziekenhuis voor elke “coronadode” een premie opstrijkt…  Het afschaffen van dergelijke premies is dus een urgente noodzaak om een beetje in de buurt te komen van de werkelijke cijfers.

Ook het beeld dat opgehangen wordt over ziekenhuisopnames wordt vervalst.  Volgens getuigenissen van rechtstreekse medewerkers in verschillende ziekenhuizen was de toestand er in de eerste helft van oktober lang niet zo dramatisch als op TV voorgesteld.  Waarom wordt dit vertekende beeld dag na dag in de media op de bevolking afgevuurd?  Twee redenen liggen voor de hand: de angst vergroten en de strengere maatregelen aanvaardbaar doen lijken.  Een flagrant voorbeeld: ex-premier Wilmes wordt opgenomen op intensieve zorgen, maar niks erg hoor, ze maakt het goed, het is enkel ter observatie… Pardon?  Dit kan slechts twee dingen betekenen.  Ofwel leven we in een samenleving met twee versnellingen, waarin ‘belangrijke’ mensen heel anders behandeld worden dan de gewone burger.  Schandalig!  Ofwel liggen er wel meer mensen ‘ter observatie’ op intensieve zorgen. Hoeveel meer?  Enkel en alleen om de cijfers op te krikken en de paniek een beetje op te drijven?

Tenslotte zijn er zelfs voorbeelden die gesjoemel met positieve coronatesten aan het licht brachten.  Wat te denken van iemand die bericht kreeg dat hij positief was… zonder ooit getest te zijn? Hoe vaak is dit nog voorgevallen?  Wat moeten we nog geloven van de officiële cijfers als er op zo’n grove manier mee geknoeid wordt?

Verrassend nieuws over de sterftecijfers komt uit officiële bron, namelijk van het Brussels Instituut voor Statistiek en Analyse.  In haar uitgave ‘Focus nr. 39’ van oktober 2020 staat zwart op wit te lezen dat er tussen 1 juli 2019 en 30 juni 2020 voor het hele land een oversterfte was van slechts 0,2%.  Oversterlfte betekent: hoeveel meer overlijdens er genoteerd werden in een bepaalde periode in vergelijking met voorgaande jaren.  De hele coronapiek van maart tot mei heeft dus amper invloed gehad op het globale sterftecijfer in ons land.  In zover er een toename was ligt dit uitsluitend aan het Brussels hoofdstedelijk gebied, met een toename van 8,8%.  Vlaanderen daarentegen kende in diezelfde periode een AFNAME van de sterfte met 0,8%, en Wallonië met 0,2%!  Ook deze cijfers staan in schril contrast met de boodschap die via de media op ons afgevuurd wordt.

Even terug naar de cijfers van Worldometers.  Wat leren die ons over België (8 oktober 2020)?

Qua aantal besmettingen per miljoen inwoners staan we op dat moment op de 34e plaats met 11.394 besmettingen.  Qua aantal overlijdens per miljoen staan we echter op de derde plaats, na San Marino en Peru, met 869 gevallen.  Dat betekent dat de aanpak van de infecties in ons land lamentabel is!

Voor wat betreft het aantal testen per miljoen inwoners staan we op de 27e plaats, wat ook weer niet zo schitterend is.  In totaal zijn op heden 10.078 personen officieel overleden aan covid-19, met alle voorbehoud voor het kunstmatig opschroeven van dit cijfer, onder andere om lucratieve redenen (zie hoger).