Kindersterfte daalt onder lockdown. Waarom?

Cijfers zijn bedrieglijk.  Een grondige analyse ervan is noodzakelijk om te begrijpen wat er achter zit.  Dat is precies wat twee Amerikaanse onderzoekers, Mark Blaxill en Amy Becker gedaan hebben.  Zij hebben het sterftecijfer in de USA tijdens de covid-periode onder de loep genomen en geanalyseerd volgens verschillende parameters.  Ze vergeleken het sterftecijfer dit jaar ten gevolge van alle mogelijk oorzaken met dat van vorige jaren, en zochten naar verklaringen voor de verschillen.  En de conclusies zijn onthutsend.

Vooral opvallend is dat de piek qua sterftecijfers zeer hoog was, maar ook zeer beperkt in tijd.  Waar de cijfers eind maart enorm de hoogte in gingen in vergelijking met andere jaren, was vanaf midden mei van deze toename niets meer te bespeuren.  Dit feit werd totaal niet weergegeven in de media die suggereerden dat het sterftecijfer blijvend dramatische hoogtes aannam.  Dit klopt dus totaal niet met de objectieve cijfers.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een tweede vaststelling is dat de leeftijd een overwegende rol gespeeld heeft in het sterftecijfer.  Terwijl de oversterfte meer dan duidelijk is bij ouderen, is ze totaal afwezig in de leeftijdsgroep tot 55 jaar.  Met andere woorden: iedereen jonger dan 50 heeft geen verhoogd risico gelopen op overlijden ten gevolge van de Covid-epidemie.  Was het dan nodig om die groep met alle mogelijke middelen te vrijwaren van infectie met het virus, of is daardoor net een unieke kans verloren gegaan om een immune populatie op te bouwen die net de ouderen kan beschermen tegen infectie door hun immuniteit?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een derde vaststelling is dat er enorme verschillen bestaan qua sterftecijfer per staat, terwijl het niet altijd voor de hand ligt waaraan deze verschillen te wijten zijn.  New York bijvoorbeeld werd dubbel zo hard getroffen als de meeste staten, terwijl in andere staten het sterftecijfer juist lager lag dan andere jaren.

Ten vierde blijkt dat strenge maatregelen ook niet altijd betere resultaten opgeleverd hebben.  In sommige staten blijkt dit wel zo te zijn, terwijl in andere er geen positief effect van de lockdown merkbaar is.  De 5 staten in de USA die beslist hebben géén lockdown in te stellen horen bij de 20 waar totaal geen oversterfte te bespeuren viel!

De meest opmerkelijke en verrassende vaststelling echter is dat tijdens de lockdown de sterfte bij baby’s en jonge kinderen net een heel stuk lager lag dan andere jaren.  Dit is toch een zeer opmerkelijk fenomeen dat ongetwijfeld een oorzaak moet hebben. Er waren tot 200 overlijdens per week minder bij zuigelingen dan andere jaren. Zeer opvallend is dat de daling van het sterftecijfer samen viel met het stilvallen van de vaccinaties bij kinderen.  Wiegendood is een van de twee belangrijkste oorzaken van sterfte bij baby’s.  Wanneer nu de frequentie van wiegendood spectaculair daalt (van gemiddeld 3 naar 0 gevallen per week in sommige ziekenhuizen) op hetzelfde moment dat de vaccinatiecampagnes stil vallen, dan bevestigt dit de ervaringen van de Australische wetenschapper Viera Scheibner dat in veel gevallen wiegendood een rechtstreeks gevolg is van vaccinaties bij kinderen.  In zo ver is de coronacrisis een niet bedoeld experiment dat zwaar te denken geeft over onze vaccinatiepolitiek.  Het geeft aan dat net onze vaccinatiepolitiek bijdraagt tot de kindersterfte, en dus een belangrijke factor is in het verlies aan levensjaren in de bevolking.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bron: Children's Health Defence