Ontwaken in een nieuwe vreemde Corona-wereld

Wij willen graag op reis maar het kan niet meer met het vliegtuig, wel nog met de auto, maar dan zijn we niet zeker dat we nog terug het land binnen mogen.

Dan maar gaan fietsen, wandelen en lopen in nationaal park Limburg, maar daar vinden we niets meer open om iets te drinken of onze dringende behoefte te doen.

We willen gaan winkelen, tussendoor een koffietje drinken en gaan plassen, om daarna iets te gaan eten, maar de cafés, brasserieën en restaurants zijn gesloten. Het enige wat we daar nog kunnen verorberen is een stuk afhaalpizza uit de vuist.

We willen naar onze sportploeg voor de training en de vergadering, maar die zijn samen met alle komende wedstrijden afgelast.

We willen naar onze lessen, maar samen met alle scholen zijn ook de lessen van ons seniorenonderwijs en van de muziek- en kunstschool afgeschaft.

Omdat alle optredens en concerten geschrapt zijn willen we wat leesboeken bijhalen in de bibliotheek, maar ook die is dicht.

Mijn oude onderbuur wil zoals gewoonlijk gaan eten in het dienstencentrum, maar daar kan hij zelfs niet meer binnen. Hij wil zijn oudere broer in het rusthuis en schoondochter in het ziekenhuis bezoeken, maar ook dat is niet meer toegelaten.

Ons oudste kleinkind wil naar de muziekles, naar het jeugdhuis en naar de bioscoop, maar dat is allemaal afgeschaft en gesloten.

Mijn jongste kleinkind wil naar de openlucht speeltuin in Bokrijk, naar de indoorspeeltuin, een pretpark, het zwembad, maar ook allemaal tevergeefs.

De twee sportiefste kleinkinderen willen naar hun clubs om te trainen en te sporten, maar daar is alles afgelast en vallen zelfs alle geplande wedstrijden weg.

Mijn beide zelfstandig werkende kinderen werken van thuis uit en kunnen niet de hele dag de kinderen entertainen. Hun partners mogen nog slechts partieel werken en dan nog vooral van thuis uit: zij zullen meteen 5 weken lang vooral voor kinderoppas en leerkracht moeten spelen.

Als de ouders thuis overspannen de muren beginnen op te lopen omwille van de zich vervelende kinderen, kunnen ze hen gelukkig nog een paar uren per dag naar de schoolopvang sturen. 

De kleinkinderen laten oppassen door ons, opa en oma, werd afgeraden. Mijn kinderen willen het nu zeker niet op hun geweten hebben dat de kleinkinderen er de oorzaak van zijn dat opa en oma besmet worden en ziek. Bijpraten en knuffels geven kan dus enkel nog via Skype en FaceTime. 

In de stad zien we hier en daar wat verdwaalde mensen en auto’s. Er is een ongewone rust, ongewone stilte, stukken blauwe hemel met zon, genoeg wind, ongewoon frisse en zuivere lucht.  

In het stadspark kruisen enkele wandelaars en zondagse lopers ons in een wijde boog, eendjes komen net dichterbij om te kijken of we geen voedsel voor hen meehebben: zijn eendjes dan niet bang voor virussen? Vogels zingen samen de heerlijkste lenteliedjes. Lentebloemen staan op hun mooist, de eerste blaadjes komen uit gezwollen knoppen van struiken en bomen gekropen, de ene al groter dan de andere. 

De natuur lijkt verrast en tevreden dat het kleinste micro-organisme ter wereld, dat men corona noemt, hen zo onverwacht een zéér grote adempauze geeft!

Terug binnen naar tablet en computer, naar het laatste radio- en tv-nieuws, naar de gemiste digitale berichten en foto’s, naar de laatste tweets van de keizers van de wereld. Het blijken allemaal herhalingen te zijn, alles lijkt al gezegd te zijn.

Kunnen wij er zelf iets aan doen? We gaan ons in alle geval verder extra goed verzorgen. Het middageten met véél verse groenten staat al klaar, daarna een middagdutje om energie bij te tanken. Deze namiddag wat fruit met noten en veel water, tussendoor een stukje zwarte chocolade, vanavond een lekkere volkoren boterham met kaas. Deze nacht opnieuw massa’s energie bijtanken tegen het warme liefdevolle lijf van mijn geliefde. Morgenvroeg havermout met energierijke zaden, granen en yoghurt. En dan maar weer gaan wandelen om te zien hoe de lente zich niet al te veel aantrekt van kwaaie virussen of angstige mensen op jacht naar een oorlogsrantsoen van conserven, deegwaren en wc-papier om in noodgeval thuis alvast in quarantaine te kunnen gaan. 

Wij voelen ons goed, we zijn wel oud, maar hebben geen onderliggende pathologieën, geen chronische ziekten, nemen geen chronische medicatie, ondergingen geen immunosuppressieve behandelingen. Laat dus maar komen, we denken dat ons weerstandsmechanisme dat Corona virus wel de baas zal kunnen. 

Fons Vanden Berghe

Zondag 15/03/2020