Reizen

Een van de grootste verzuchtingen van het moment is VRIJHEID.  Vrijheid om terug te doen wat we willen, wat dat ook is.  Vrijheid om onze familieleden en vrienden te zien, te bezoeken, te omarmen, te knuffelen.  Vrijheid om te reizen. Vrijheid om onze mening te uiten.  Vrijheid om over onze gezondheid te beschikken.  

Hoe onwaarschijnlijk ook: op minder dan een jaar tijd zijn we gaan geloven dat die vrijheid iets is wat we moeten verdienen door braaf te zijn en te gehoorzamen.  Als kinderen die een snoepje beloofd wordt.  Vrijheid die we kruimelsgewijs aangeboden krijgen door een regering die daar een waslijst aan voorwaarden aan vastknoopt.  Op minder dan een jaar tijd zijn we vergeten dat die vrijheid geen cadeautje is dat we moeten krijgen, geen beloning die we moeten verdienen, maar ons FUNDAMENTEEL RECHT.  Ons recht als mens, gewaarborgd door een half dozijn charters.  

Het recht om te bewegen.  Het recht om een bepaalde behandeling - in dit geval vaccinatie - te kiezen of te weigeren.  Het recht om een andere mening te hebben en te uiten dan wat de media ons voorspiegelen.  Ieder recht wordt grofweg weggeveegd onder het mom van “het algemeen belang”, terwijl op geen enkele manier is aangetoond dat de beperkingen van onze vrijheid dat algemeen belang wel degelijk tot voordeel strekt.  

We geven alles uit handen: ons geluk, ons zelfbeschikkingsrecht, onze familiebanden, onze job…

We geven dat alles zonder morren in handen van mensen waarvan we de goede bedoelingen enkel maar kunnen gissen.  Hun bronnen, hun motieven, daar hebben we het raden naar.

Extreem bedenkelijk is dat elke afwijking van de norm, het ‘nieuwe normaal’, met ongeziene repressie de kop wordt ingedrukt.  Tot we nog amper nog beseffen wat ons allemaal wordt ontnomen.

Is het normaal dat kleinkinderen hun grootouders amper nog kennen?

Is het normaal dat je ouders niet op bezoek mogen komen?

Is het normaal dat jongeren niet meer kunnen afspreken en zonder meer samen ravotten?

Is het normaal dat je de landsgrens niet meer over mag zonder een verdomd goede reden?

Is het normaal dat je verguisd en verketterd wordt als je mening niet strookt met wat de overheid en de media verkondigen?

Neen, dat is NIET normaal.

Om enig idee te hebben wat voor samenleving momenteel voor ons uitgetekend wordt zou iedereen het boek ‘1984’ van George Orwell moeten lezen.  Ga naar je bibliotheek en lees het!  Je zal versteld staan!  1984 = 2020!  De auteur heeft een zeer accuraat beeld geschetst van de toekomst, alleen heeft hij zich een beetje van jaartal vergist.

Een van de grootste verzuchtingen van de bevolking is het recht om te reizen.  Hoewel er op dit moment (maart 2021) geen enkele wet, geen enkel reglement is dat de vrijheid om te reizen beperkt tot wie gevaccineerd is, toch is dit bij uitstek het argument voor zeer velen om zich, ondanks alle weerzin, toch te laten vaccineren.  Nogmaals: op dit moment bestaat er niets anders dan het DREIGEMENT dat reizen in de toekomst zou beperkt worden door een vaccinatiekaart.  Dit is GEEN realiteit, enkel een dreigement, en toch is dit aspect voor velen hét argument om zich te laten inenten, tegen wil en dank.  Ik wil vrij zijn, ik wil kunnen reizen, dus zal ik me toch maar laten inenten, ondanks alles, ook al wil ik dat eigenlijk niet.  Dit is ZO fout!  Nogmaals: er is op heden geen enkele wet die je recht om te reizen verbindt aan een vaccinatiekaart.  Maar, belangrijker nog: mocht zo’n wet er ooit wel komen, dan ligt de oplossing NIET in het instemmen met de chantage, met vaccinatie, maar met een massale revolutie tegen dergelijke wet.  Vergeet niet dat de politici slechts één plicht hebben: ons te vertegenwoordigen.  Doen wat de bevolking hen opdraagt.  En het recht op reizen handhaven is met absolute zekerheid een van die opdrachten.  Als politici, van welke partij ook, zich daar niet aan houden, dan is het aan ons om hen terug te fluiten.  Niet vaccinatie is de garantie op ons recht om te reizen, maar de consequente uitoefening van onze burgerlijke controle op de wetgeving.  Lukt toch niet?  Dat hangt enkel en alleen van onszelf af, van onze bereidheid te vechten voor onze rechten, onze vastberadenheid. Gewoon doen!  Samen krijgen we dit voor mekaar.  Samen!  Dat weten politici ook.  Daarom maken ze er een topprioriteit van om ons te verdelen…

Een eventueel verbod op reizen voor niet-gevaccineerden zou regelrecht indruisen tegen de beslissing van de Europese Raad om vaccineren niet te verplichten, en geen discriminerende maatregelen te treffen.  Dat besluit is vastgelegd in resolutie nr. 2361 van 27 januari dit jaar.  Punt 7.3.1. stelt letterlijk:

“Garandeer dat burger er over geïnformeerd worden dat vaccinatie NIET verplicht is en dat niemand politiek, sociaal of op een andere basis onder druk gezet wordt om zich te laten vaccineren als ze dit zelf niet willen”

Punt 7.3.2. gaat verder: 

“Garandeer dat niemand gediscrimineerd wordt voor het zich niet laten vaccineren omwille van een gezondheidsrisico, of omdat men dit niet wil”.

De richtlijnen zijn dus klaar en duidelijk.  Geen enkele regering kan dit zo maar terzijde schuiven.  Geen enkele werkgever heeft het recht om hiertegen te zondigen.  Ook het recht om te reizen valt hier onder.  Onze angst om niet te kunnen reizen is dus ongegrond, maar wordt in stand gehouden en handig misbruikt door de regering om haar doel te bereiken: algemene vaccinatie.  Subtiele suggesties zijn efficiënter dan harde dwang, en dat beseffen onze eminenties blijkbaar maar al te goed.